1. بررسی شناسه محصول: با توجه به "دستورالعمل طبقه بندی و شناسایی محصولات پلاستیکی تجزیه پذیر"، کیسه های پلاستیکی تجزیه پذیر باید دارای مشخصات واضح از جمله اطلاعاتی مانند مواد، شرایط تخریب و شماره استاندارد محصول باشند. مصرف کنندگان می توانند به دنبال لوگوی "double j" باشند، که راهی برای شناسایی کیسه های پلاستیکی تجزیه پذیر است.
2. استانداردهای محصول را بررسی کنید: کیسههای پلاستیکی تجزیهپذیر باید با استانداردهای ملی مربوطه، مانند GB/T 38082-2019 «کیسههای پلاستیکی زیست تخریبپذیر خرید» یا GB/T 20197-2006 «تعریف، طبقهبندی، علامتگذاری و عملکرد تجزیهپذیری» مطابقت داشته باشند. الزامات پلاستیک های تجزیه پذیر».
3. آزمایش نرخ تجزیه زیستی: با توجه به GB/T 41010-2021 "اجبارهای عملکرد تجزیه پذیری و شناسایی برای پلاستیک ها و محصولات زیست تخریب پذیر"، کیسه های پلاستیکی تجزیه پذیر باید از نظر زیست تخریب پذیری آزمایش شوند تا اطمینان حاصل شود که می توانند به دی اکسید کربن و آب تجزیه شوند. تحت شرایط خاص
4. آزمایش اکوتوکسیکولوژی: کیسه های پلاستیکی تجزیه پذیر علاوه بر میزان تجزیه پذیری زیستی، باید آزمایشات اکوتوکوکولوژیکی را نیز پشت سر بگذارند تا اطمینان حاصل شود که مواد تولید شده در طی فرآیند تخریب و مواد باقیمانده پس از تجزیه بی ضرر هستند یا هیچ آسیب احتمالی برای محیط زیست ندارند.
5. بازرسی مواد: مواد پلاستیکی واقعی زیست تخریب پذیر معمولاً PLA، PBAT یا PLA+PBAT+نشاسته (St) و غیره هستند. بررسی کنید که آیا کیسه پلاستیکی از این مواد استفاده می کند یا نه، به جای پلاستیک های سنتی مانند PE-HD که فقط مواد قابل تجزیه را اضافه می کنند.
6. مشاهده ویژگی های فیزیکی: در مقایسه با کیسه های پلاستیکی سنتی، کیسه های پلاستیکی کاملاً تجزیه پذیر نرم تر هستند و صدای کمتری ایجاد می کنند.
7. تست آژانس حرفه ای: اگر تست حرفه ای بیشتری مورد نیاز باشد، می توان آن را به یک آژانس تست شخص ثالث واجد شرایط برای تست عملکرد تخریب سیستماتیک بر اساس استانداردهای مربوطه ارسال کرد.
8. نظارت بر بازار: ادارات دولتی مربوطه نیز بر کیسه های پلاستیکی تجزیه پذیر موجود در بازار نظارت خواهند داشت تا از مطابقت با استانداردهای تعیین شده اطمینان حاصل کنند.
