1. کاهش آلودگی سفید: مواد زیست تخریب پذیر می توانند به طور قابل توجهی تأثیر پلاستیک های زباله را بر محیط زیست کاهش دهند و آنها را از طریق فرآیند تخریب به مواد سازگار با محیط زیست مانند کودها، دی اکسید کربن و آب تبدیل کنند.
2. بازیافت منابع: مواد تجزیه پذیر حامل موثری برای بازیافت و استفاده از منابع هستند و به ساخت دنیای سبز پایدارتر و با تأثیر کمتر بر محیط زیست کمک می کنند.
3. کاهش ردپای کربن: پلاستیک های تجزیه پذیر با تبدیل آنها به زیست توده، مخلوط شدن آنها با فسیل ها را خنثی می کند و پتانسیل خنثی بودن کربن را ارائه می دهد و به کاهش انتشار گازهای گلخانه ای کمک می کند.
4. کاهش وابستگی به مواد پتروشیمی: پلاستیک های زیست تخریب پذیر را می توان از محصولات طبیعی مانند نشاسته ذرت، شاهدانه و حتی پرهای مرغ تهیه کرد که باعث کاهش مصرف منابع انرژی سنتی مانند روغن می شود.
5. محیط زیست سالم: بر خلاف پلاستیک های سنتی، پلاستیک های تجزیه پذیر هنگام تجزیه در محیط طبیعی هیچ گونه باقیمانده سمی از خود بر جای نمی گذارند و تاثیر کمتری بر محیط زیست دارند.
6. کاهش زباله: توانایی تجزیه سریع پلاستیک های تجزیه پذیر برای استفاده از فضا و کاهش ضایعات مفید است. در مقایسه با پلاستیک های سنتی، آنها می توانند در عرض چند ماه تجزیه شوند.
7. تقاضای بازار و حمایت از سیاست: با افزایش آگاهی جهانی از حفاظت از محیط زیست، تقاضای بازار برای مواد تجزیه پذیر به رشد خود ادامه می دهد. در عین حال، بسیاری از کشورها سیاست هایی را برای تشویق استفاده و ترویج مواد تجزیه پذیر ارائه کرده اند.
