فرآیند تخریب کیسه های تجزیه پذیر معمولاً شامل شرایط محیطی خاص و عملکرد میکروارگانیسم ها است. پلاستیک های زیست تخریب پذیر پلاستیک هایی هستند که می توانند در شرایط طبیعی مانند خاک و ماسه با میکروارگانیسم ها (مانند باکتری ها، کپک ها، جلبک ها و غیره) تعامل داشته باشند و در نهایت به مولکول های کوچک یا ترکیبات مولکولی کم مانند دی اکسید کربن و آب تجزیه شوند. این نوع پلاستیک عمدتاً شامل موادی مانند پلی لاکتیک اسید (PLA)، پلی کاپرولاکتون، سوکسینات پلی بوتیلن (PBS) و پلی بوتیلن ترفتالات (PBAT) می باشد.
کارایی و سرعت فرآیند تخریب تحت تأثیر عوامل زیادی از جمله نوع مواد افزودنی در پلاستیک، دمای محیط، رطوبت، محتوای اکسیژن و نوع و تعداد میکروارگانیسمها قرار دارد. در شرایط محیطی مناسب، این پلاستیکهای زیست تخریبپذیر میتوانند توسط میکروارگانیسمها در مدت زمان کوتاهتری تجزیه شوند، اما در شرایط محیطی نامناسب، فرآیند تخریب ممکن است بسیار کند باشد یا حتی تخریب موثری رخ ندهد.
با این حال، شایان ذکر است که همه کیسه های پلاستیکی که به عنوان "تجزیه پذیر" تبلیغ می شوند، خواص تخریب یکسانی ندارند. برخی از کیسه های پلاستیکی به اصطلاح "تجزیه پذیر" ممکن است به سادگی برخی کاتالیزورها یا مواد افزودنی را به پلاستیک های سنتی اضافه کنند. این مواد تحت گرمایش نور یا اکسیژن به قطعات کوچک پلاستیک یا میکروپلاستیک شکسته می شوند، اما به طور کامل تجزیه نمی شوند، که ممکن است آسیب بیشتری به محیط زیست وارد کند.
علاوه بر این، برخی از مطالعات اشاره کردهاند که حتی اگر پلاستیکهای کمپوستشونده به سادگی در محیط دور ریخته شوند، تجزیه ممکن است بسیار بیشتر طول بکشد. به عنوان مثال، محصولات ساخته شده از پلی لاکتیک اسید (PLA) ممکن است بیش از 100 سال طول بکشد تا تحت شرایط خاص تجزیه شوند. بنابراین، بسیار مهم است که پلاستیک های تجزیه پذیر را به درستی انجام دهید، و معمولاً برای اطمینان از تخریب موثر، باید در تاسیسات کمپوست حرفه ای پردازش شوند.
فرآیند تجزیه کیسه های تجزیه پذیر یک فرآیند بیوشیمیایی پیچیده است که به محیط و شرایط مناسب برای ترویج تجزیه آن نیاز دارد. کیفیت کیسه های پلاستیکی تجزیه پذیر موجود در بازار متفاوت است. مصرف کنندگان باید هنگام خرید آرم و استانداردهای قابل اعتماد محصول را به دقت شناسایی و شناسایی کنند.
